Pojawienie się u dziewczynki pierwszej miesiączki jest jednym z najbardziej jasnych i znaczących objawów, dowodzących że jej ciało dojrzewa i zmienia się po to, by fizycznie stała się kobietą. Pierwsze miesiączki zazwyczaj nie mają związku z owulacją, która pojawi się po około 12 miesiącach, bywają nieregularne, różnej długości czy obfitości. Są to zjawiska jak najbardziej naturalne i nie należy wiązać ich z problemami zdrowotnymi.
Z czasem cykle zdrowej kobiety powinny się wyregulować tak, by w momencie powiązania ich z cyklem owulacyjnym, miesiączka pojawiała się niezmiennie w stałych odstępach czasowych. Przyjęto, że średnia długość cyklu miesiączkowego wynosi 28 dni, w granicach normy mieszczą się jednak cykle trwające od 23 do 34 dni i są określane jako fizjologiczne, gdy krwawienie trwa od 3 do 7 dni. [Czytaj dalej…]
A gdy boli? Nie trzeba znać definicji bólu, nie trzeba specjalistycznego wykształcenia, nie trzeba… właściwie niczego nie trzeba. Już małe dzieci wiedzą, że odczuwanie bólu świadczy o jakimś zagrożeniu, że nie oznacza niczego dobrego. Ból automatycznie wywołuje niepokój, mniejszy lub większy lęk, prowokuje do działań, zmierzających w kierunku jego usunięcia. Ogólnie wiadomo, że zasadnym jest, by niwelując to odczucie, uderzać w jego źródło. Ból zawsze z czymś się wiąże. Nigdy nie pojawia się ot tak, bez powodu. By ustąpił trwale, należy znaleźć przyczynę i to ją właściwie zaopatrzyć. Każdy wie, że ból świadczy o niebezpieczeństwie, jeśli więc trwa długo, bądź jest znacznie nasilony, udaje się po lekarską pomoc. 
Dojrzewanie kobiet to bardzo skomplikowany, wielopłaszczyznowy proces rozwojowy. Proces wielu przemian, wahań, dostosowania. Proces zmian w tkankach i układach odpowiedzialnych za wyprodukowanie komórek płciowych, zapłodnienie oraz donoszenie ciąży. Ogólnie o dojrzewaniu mówi się, gdy chodzi o czas konwersji ciała dziecka w ciało dorosłego. Pokwitanie jest określeniem dla fazy, w której organizmy stają się zdolne do reprodukcji. Dojrzewanie natomiast odnosi się do zagadnień o wiele szerszych. Obejmuje bowiem zarówno zagadnienia pokwitania, jak i zmiany psychiczne, psychoemocjonalne, poznawcze oraz psychoseksualne. Nie można mówić całościowo o procesie dojrzewania, gdyż jest on swoisty w zależności od płci. Dziewczynki dojrzewają szybciej, a przy tym dłużej. Przyjęto, że fizjologiczny czas, w którym dojrzewanie płciowe dziewcząt jest normą, przypada między 8 a 16 rokiem życia, u chłopców ma miejsce między 9 a 17. 
Jeszcze do niedawna Streptococcus pneumoniae i Neisseria meningitidis nie mówiły zupełnie nic przeciętnemu człowiekowi, były tylko skomplikowanymi nazwami bliżej nieokreślonego „czegoś”. Nie budziły strachu, nie wywoływały dyskusji i ocen. Owszem, istniały dla badaczy, naukowców, lekarzy i reszty medycznego świata, wśród „zwykłych śmiertelników” natomiast, nikt o nich nie mówił, nikt nie wiedział.
O tym, że „lepiej zapobiegać niż leczyć”, wie chyba każdy, często jednak wiedza to jedno, a praktyka drugie. O wspomnianym zapobieganiu zapomina się w codziennym biegu lub zwyczajnie bagatelizuje, bo przecież „mnie to nie dotknie”. Profilaktyka, tak nagłaśniana w przeróżnych akcjach, w mediach, gabinetach lekarskich, jest doskonale znana właściwie każdemu, niestety najczęściej tylko ze słyszenia. Tak niewielu wie, że profilaktyka, to szansa przede wszystkim NA ŻYCIE. 
No i jak tu nie planować? No jak? O ile na pytanie w sprawie preferowanej płci, zazwyczaj odpowiada się „wszystko jedno”, motywując priorytetem zdrowia, o tyle chyba na tym obojętność się kończy. Z jednej strony nic dziwnego. Jak bowiem wymagać od rodzica, by mu sprawy dziecka powiewały? No, nie da się! Jedni wymagają, inni wymaganiom chcą (a właściwie muszą) sprostać. Gorzej, gdy w porywach rodzicielskiej troski, zainteresowanie i planowanie przekracza pewną subtelną, aczkolwiek niesamowicie istotną granicę. Granicę, której chyba jednak przekraczać nie należy. 
Pojawienie się u dziecka pierwszego ząbka, dla rodziców jest zazwyczaj wielkim wydarzeniem. Wielu z nich przywiązuje ogromną wagę do zapamiętania i uwiecznienia tej chwili. To dla nich ważny moment. Niestety, zdarza się, że aby rodzice mogli świętować, dziecko musi sporo wycierpieć.
