Pneumokoki i Meningokoki – tak straszne jak je malują?

     Szczepienia ochronne są dopełnieniem profilaktyki odpornościowej. Medycznie uzasadnione przypadki, w których zaleca się szczepienia, obejmują dzieci chorujące przewlekle, z obniżoną odpornością, dzieci poniżej 2 roku życia, które uczęszczają do żłobków (bądź znaczną część czasu spędzają w dużych skupiskach), przedszkolaki do 5 roku życia oraz ich młodsze rodzeństwo, nawet jeśli wychowuje się w domu, a także te maluchy, których rodzice przebywają na co dzień w skupiskach dzieci (pracownicy przedszkoli, szkół itd.). Pozostałe dzieci takich szczepień nie wymagają bezwzględnie, choć jeśli rodzic ma życzenie, oczywiście bez problemu szczepione są wszystkie.


     Szczepionki przeciw pneumokokom, dzielone są na dwa typy:

  • skoniugowane (dla dzieci od 2 miesiąca do 2 roku życia)
  • polisacharydowe (dla dorosłych i dzieci powyżej 2 roku życia, znajdujących się w grupie narażonej na zachorowania)

Szczepionki dla niemowląt składają się z cząstek drobnoustrojów chorobotwórczych i specjalnych białek, które powodują wytworzenie się pamięci immunologicznej nawet u najmłodszych niemowląt. Do niedawna wybór szczepionki skoniugowanej oscylował pomiędzy 7- i 10-walentną, co oznaczało, że chroniła przed siedmioma lub dziesięcioma szczepami pneumokoka. Od początku 2010 roku, dostępna jest trzecia opcja, szczepionka 13-walentna.

SCHEMAT SZCZEPIENIA PRZECIW PNEUMOKOKOM
(zależy od wieku dziecka, które ma zostać zaszczepione pierwszą dawką)

  • między 6 tygodniem a 6 miesiącem życia – 3 dawki, z których każda podana co najmniej miesiąc po poprzedniej, czwarta dawka po co najmniej 6 miesiącach od trzeciej (optymalnie między 12 a 15 miesiącem życia)
  • między 7 a 11 miesiącem życia – 2 dawki, z których druga podana co najmniej miesiąc po poprzedniej, trzecia dawka w drugim roku życia, co najmniej 2 miesiące po drugiej dawce
  • między 12 a 23 miesiącem życia – 2 dawki, druga podana co najmniej 2 miesiące po pierwszej
  • między 24 miesiącem a 5 rokiem życia – 1 dawka




MENINGOKOKI

     Ogólnie podobne konsekwencje chorobowe, jak w przypadku pneumokoków, stwierdza się w wyniku zakażenia meningokokami, nazywanymi również dwoinką zapalenia opon mózgowo – rdzeniowych. Meningokoki występują w dwóch formach: posiadające otoczkę polisacharydową – wywołujące zakażenia i bez otoczki – które poza incydentalnymi przypadkami nie są groźne. Bezotoczkowe dwoinki najczęściej zajmują gardło, nos czy górne drogi oddechowe nosicieli, którzy z tego powodu zwykle nie chorują. Bakterie z otoczką zostały podzielone na 13 typów. W Polsce najczęściej dochodzi do zakażeń dwoma (B i C).

Strony: 1 2 3 4

Komentuj:

*

* Skopuj to hasło:

* Napisz lub wklej hasło tutaj:

Przeczytaj poprzedni wpis:
» Nasze piękne polskie lato

     Nastał początek wakacji. Z tej okazji, jako posiadaczka małych stworzeń domowych, zaczęłam organizować się w celu wyekwipowania małolatów na zarezerwowane...

Zamknij