Anoreksja

     U chorych na anoreksję obserwujemy:

  • postępowanie mające na celu obniżenie masy ciała; chora sama narzuca sobie ograniczenia, unika tuczącego pożywienia,
  • samoocenianie swojego wyglądu zewnętrznego; chora ocenia siebie jako osobę otyłą i ocena ta nie poprawia się mimo dużego spadku masy ciała,
  • zaburzenia odżywiania; chora obawia się, że cokolwiek zje – przytyje, narzuca sobie niski próg masy ciała,
  • fascynację chudością,
  • poszukiwanie kolejnych (nawet niebezpiecznych) metod osiągnięcia wymarzonej masy ciała,
  • poszukiwanie wzorców, osób, które w oczach chorej wiele osiągnęły, najczęściej są to również osoby cierpiące na anoreksję.



anoreksja

     Anoreksja powoduje:

  • spadek masy ciała o co najmniej 15%, a u dzieci brak przyrostu masy ciała,
  • zaburzenia hormonalne – u kobiet zanik miesiączkowania, u mężczyzn utratę zainteresowania seksem i spadek potencji,
  • zwolnienie czynności akcji serca,
  • spadek ciśnienia tętniczego,
  • spadek temperatury ciała,
  • hipoglikemię – niski poziom cukru,
  • zaburzenia pracy nerek,
  • występowanie obwodowych obrzęków,
  • pojawienie się na ciele meszku (włosków),
  • wypadanie włosów,
  • bóle brzucha,
  • osłabienie siły mięśniowej,
  • obrzęk gruczołów ślinowych (twarz wiewiórki).

     Głodówka wpływa na psychikę. W szczególności u nastolatków niedożywienie powoduje zmiany biochemiczne, mogące wywoływać agresję, apatię. Młode kobiety mówią często o euforii, z która przychodzi poczucie władzy.

     Anoreksja najczęściej atakuje między 13-14 rokiem życia i później między 17-25 rokiem życia. Zaburzenie to przejawia ok. 1% dziewcząt w wieku szkolnym. Chorują w większości kobiety. Mężczyźni to zaledwie kilkuprocentowa reprezentacja.

     Aby wyleczyć anoreksję, trzeba leczyć zarówno ciało jak i duszę. Dlatego z jednej strony kładzie się nacisk na poprawę stanu fizycznego, z drugiej podstawą jest psychoterapia, praca w grupie, terapia rodzinna. Praca jest ciężka, ale należy pamiętać, że terapia ma na celu ratowanie życia chorego. Najczęściej anoreksję leczy się w warunkach ambulatoryjnych.



     Jeżeli leczenie zostanie podjęte w pierwszym roku choroby, jedna osoba na dwie wyzdrowieje, a u drugiej choroba przybierze postać chroniczną. Po 10 latach choroby 10% osób, które nie podjęły leczenia w pierwszym roku, umiera. Wśród chorych na anoreksję śmiertelność wynosi 2-10%. Inne badania szacują śmiertelność na 5-18%. Najczęściej zmagań nie wytrzymuje serce, lub poddaje się sam chory i popełnia samobójstwo. Ocenia się, że ok. 2-5% osób z chroniczną anoreksją popełnia samobójstwo. Anoreksja charakteryzuje się największą śmiertelnością wśród zaburzeń psychicznych.



Przemysław Polakowski


edusmyk

Strony: 1 2

Komentuj:

*

* Skopuj to hasło:

* Napisz lub wklej hasło tutaj:

Przeczytaj poprzedni wpis:
» Zakupy z listą

     Idziesz na zakupy, wydaje ci się, że kupujesz wyłącznie niezbędne rzeczy. W kasie sklepu zostawiasz znaczną część wypłaty. W domu...

Zamknij